Πεθαίνει ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, δεν έχεις μιλήσει μαζί του ούτε μία φορά και κατά πάσα πιθανότητα δεν ήξερε καν ότι υπάρχεις. Κι όμως, βλέπεις την είδηση και κάτι μέσα σου σε χτυπάει. Σταματάς για λίγο, το συζητάς με φίλους, ψάχνεις παλιά βίντεο και ξαφνικά ακούς τραγούδια που είχες να βάλεις χρόνια. Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό;
Στο 130ό επεισόδιο του Fathers Tales, μια πρόσφατη είδηση γίνεται η αφορμή για μια κουβέντα γύρω από το γιατί ο θάνατος ενός γνωστού ανθρώπου μπορεί να μας επηρεάσει τόσο πολύ. Και κάπου εκεί εμφανίζεται μια λίγο άβολη ερώτηση. Γιατί μπορεί να μας σοκάρει ο θάνατος ενός διάσημου που δεν γνωρίσαμε ποτέ, ενώ μια αντίστοιχη είδηση για έναν άγνωστο άνθρωπο μπορεί να περάσει μπροστά από τα μάτια μας και λίγα λεπτά αργότερα να την έχουμε ξεχάσει;
Ο Γιώργος και ο Δημήτρης προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την παράξενη σύνδεση. Είναι το έργο κάποιου; Είναι οι αναμνήσεις που έχουμε συνδέσει μαζί του; Είναι το ξαφνικό; Ή μήπως ένας καλλιτέχνης, ένας αθλητής ή ένας δημόσιος άνθρωπος μπορεί να έχει μπει στη ζωή μας πολύ περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε όσο είναι ακόμη εκεί;
Και φυσικά η κουβέντα δεν αργεί να πάρει τις γνωστές διαδρομές του Fathers Tales. Από το γιατί ξαφνικά όλοι θυμόμαστε πόσο αγαπούσαμε έναν καλλιτέχνη, μέχρι το αν θα πηγαίναμε ποτέ στην κηδεία ενός ανθρώπου που δεν γνωρίσαμε προσωπικά. Κάπου στη μέση προκύπτει και το ενδεχόμενο να πεθάνει ένας από τους δύο hosts και, όπως είναι φυσικό, το βασικό ερώτημα γίνεται αν το podcast θα συνεχίσει. Προτεραιότητες.
Πίσω όμως από το χιούμορ υπάρχει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα σκέψη. Μήπως πολλές φορές αρχίζουμε να εκτιμάμε πραγματικά έναν άνθρωπο ή το έργο του μόνο όταν ξέρουμε ότι δεν θα υπάρξει κάτι καινούργιο; Μήπως αυτό που θεωρούσαμε δεδομένο αποκτά ξαφνικά άλλη αξία τη στιγμή που παύει να είναι διαθέσιμο;
Ένα επεισόδιο που ξεκινά από μια απλή απορία για το γιατί μας αγγίζει ο θάνατος ενός διάσημου και καταλήγει σε μια πολύ πιο προσωπική κουβέντα για την απώλεια, τις αναμνήσεις, το τι αφήνουμε πίσω μας και το πόσο παράξενα λειτουργεί τελικά το μυαλό μας όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι τελείωσε οριστικά.
Και αν έχεις ποτέ πιάσει τον εαυτό σου να στεναχωριέται πραγματικά για τον θάνατο κάποιου που δεν γνώρισε ποτέ, ίσως μετά από αυτό το επεισόδιο να καταλάβεις λίγο καλύτερα το γιατί. Ή τουλάχιστον να αποκτήσεις μερικές ακόμη απορίες. Που, εδώ που τα λέμε, είναι μάλλον πιο πιθανό.
