Υπάρχει μια φράση που μπορεί να αναστατώσει ολόκληρη οικογένεια χωρίς κανείς να το καταλάβει στην αρχή: «Να πάρουμε ένα κατοικίδιο;». Ακούγεται απλό. Ακούγεται χαριτωμένο. Ακούγεται σαν μια απόφαση που θα γεμίσει το σπίτι χαρά. Μέχρι να αρχίσουν οι πραγματικές ερωτήσεις. Και τότε το χαριτωμένο σκυλάκι αρχίζει ξαφνικά να μοιάζει περισσότερο με δεκαπενταετές project.
Στο δικό μας σπίτι αυτή η συζήτηση έχει γίνει περισσότερες φορές απ’ όσες θέλουμε να παραδεχτούμε. Μάλιστα, δύο φορές φτάσαμε τόσο κοντά στο «ναι», που σχεδόν μπορούσαμε να φανταστούμε ήδη το νέο μέλος της οικογένειας στον καναπέ. Και τις δύο φορές όμως κάτι συνέβη. Τυχαίο; Θεϊκή παρέμβαση; Ένστικτο επιβίωσης; Θα αποφασίσετε εσείς.
Γιατί άλλο είναι να λες «θέλω σκύλο» και άλλο να αρχίσεις να συζητάς τι σημαίνει πραγματικά αυτό. Ποιος θα τον φροντίζει κάθε μέρα; Τι γίνεται όταν θέλεις να φύγεις ταξίδι; Τι αλλάζει στην καθημερινότητά σου; Και κυρίως, πόσο αξιόπιστη είναι η υπόσχεση «εγώ θα κάνω τα πάντα» όταν προέρχεται από κάποιον που βαριέται να σηκώσει το ποτήρι του από το τραπέζι;
Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να καταλάβουμε αν η αγάπη για τα ζώα αρκεί για να αποκτήσεις κατοικίδιο ή αν πρέπει πρώτα να κάνεις μια πολύ πιο άβολη συζήτηση με τον εαυτό σου. Γιατί ένα κατοικίδιο μπορεί να γίνει πραγματικό μέλος της οικογένειας. Και ακριβώς γι’ αυτό η απόφαση ίσως είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται όταν κοιτάς ένα κουτάβι και λες «κοίτα τι γλυκούλι».
Φυσικά, κάπου στην πορεία η κουβέντα ξεφεύγει. Εμφανίζονται σκύλοι, γάτες, χελώνες, παιδιά με μεγάλες υποσχέσεις, γονείς με ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες και τουλάχιστον μία επιχειρηματική ιδέα που μάλλον δεν θα έπρεπε ποτέ να δει το φως της ημέρας.
Αν τα παιδιά σου ζητούν κατοικίδιο, αν σκέφτεσαι να πάρεις ένα ή αν έχεις ήδη κάνει το λάθος να πεις «θα το συζητήσουμε», αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Εμείς πάντως έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα να αντισταθούμε. Το αν αυτό λέγεται υπευθυνότητα ή απλώς φόβος για την πρωινή βόλτα, παραμένει ανοιχτό.
