Πόσα χρήματα, πόση ταλαιπωρία και πόση νοσταλγία χωράνε σε μία συναυλία των Metallica; Στο 112ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος πήρε τον γιο του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας για να δουν Metallica, αλλά τελικά η κουβέντα ανοίγει πολύ περισσότερο: γιατί πάμε ακόμα σε συναυλίες, τι θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας και μήπως κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουμε απλώς σε ένα live, αλλά προσπαθούμε να τους χαρίσουμε μια μικρή εκδοχή των δικών μας νεανικών χρόνων;
Μιλάμε για τη συναυλία των Metallica στην Αθήνα, για το τεράστιο show, το Ολυμπιακό Στάδιο, τον κόσμο, τον ήχο, τις τιμές, το Snake Pit, τα αναμνηστικά και φυσικά για το αν πράγματι 90.000 άνθρωποι μπορούν να κάνουν τους σεισμογράφους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Γιατί όταν βάζεις τόσο κόσμο να χοροπηδάει μαζί, ανάμεσα στο “Enter Sandman” και το “Master of Puppets”, κάτι θα κουνηθεί.
Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε και για το ελληνικό κομμάτι της συναυλίας. Ζορμπάς, Τρύπες, ελληνικό ίντερνετ σε πλήρη λειτουργία και όλοι να έχουν άποψη για το τι έπρεπε να παίξουν οι Metallica στην Αθήνα. Γιατί στην Ελλάδα δεν αρκεί να έρθει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου. Πρέπει και να συμφωνήσουμε όλοι αν το setlist ήταν αρκετά ελληνικό, αρκετά metal και αρκετά σωστό.
Η κουβέντα όμως δεν μένει μόνο στους Metallica. Πάμε σε Green Day, Dream Theater, Iron Maiden, παλιές συναυλίες, νέες συναυλίες και στη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο “πήγα συναυλία με 7.500 δραχμές” και στο “θέλω δύο εισιτήρια και μάλλον πρέπει να πουλήσω ένα νεφρό”. Μιλάμε για το πώς οι συναυλίες άλλαξαν, πώς τα μεγάλα συγκροτήματα έγιναν ολόκληρες επιχειρήσεις και γιατί σήμερα ένα live δεν είναι απλώς μουσική, αλλά παραγωγή, branding, φωτιές, οθόνες, merch και αρκετά φορτηγά για να μετακομίσει μισή Αθήνα.
Κάπου εκεί μπαίνει και το πιο πατρικό κομμάτι της κουβέντας. Όταν παίρνουμε τα παιδιά μας σε συναυλίες, το κάνουμε πραγματικά για εκείνα ή λίγο και για εμάς; Θέλουμε να τους χαρίσουμε μια ανάμνηση ζωής ή προσπαθούμε, έστω και άθελά μας, να τους κάνουμε να αγαπήσουν αυτά που αγαπήσαμε κι εμείς; Και τελικά, όταν ένας πατέρας πηγαίνει τον γιο του στους Metallica, βλέπει μπροστά του το παιδί του ή τον εαυτό του στα 17;
Ο Δημήτρης, από την άλλη, εκπροσωπεί όλους όσοι ακούν “συναυλία” και σκέφτονται αμέσως ταλαιπωρία, κόσμο, ουρές, πάρκινγκ, κούραση, κουφαμάρα και “δεν το βλέπω καλύτερα στο YouTube;”. Και έτσι η κουβέντα γίνεται μια ωραία σύγκρουση δύο κόσμων: από τη μία ο Γιώργος που αγαπά την ατμόσφαιρα του live, από την άλλη ο Δημήτρης που δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θέλει να πληρώσει για να στριμωχτεί με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Αν έχεις πάει ποτέ σε συναυλία με τα παιδιά σου, αν σκέφτεσαι να πας, αν έχεις πληρώσει εισιτήριο και ακόμα το θυμάσαι, αν αγαπάς τους Metallica ή αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο πατεράδες να προσπαθούν να καταλάβουν αν μεγαλώνουν παιδιά ή μικρές εκδοχές του εαυτού τους, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.
Γιατί τελικά οι συναυλίες δεν είναι μόνο μουσική. Είναι αναμνήσεις, ταλαιπωρία, λεφτά, παρέα, ιδρώτας, νοσταλγία, λίγο cringe, πολύ θόρυβος και εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι για λίγες ώρες ανήκεις κάπου. Και αν αυτό το “κάπου” το μοιράζεσαι με το παιδί σου, τότε ίσως η ταλαιπωρία να αξίζει λίγο παραπάνω.
