Στο 103o επεισόδιο του Fathers Tales podcast ο Γιώργος ανοίγει ένα από τα πιο ακριβά κεφάλαια της ζωής του. Κυριολεκτικά ακριβά. Μας γυρίζει πίσω στο 2005, τότε που στα 25 του είπε το μεγάλο «ναι» στην επιχειρηματικότητα, μπήκε all in, έστησε εταιρεία πληροφορικής με συνέταιρο και πίστεψε ότι το ταλέντο, ο ενθουσιασμός και τα ξενύχτια αρκούν για να χτιστεί κάτι μεγάλο. Spoiler. Δεν αρκούν πάντα.
Αυτό όμως δεν είναι μια ιστορία αποτυχίας του τύπου «δεν είχαμε πελάτες και όλα πήγαν στραβά». Το ακριβώς αντίθετο. Υπήρχαν πελάτες, υπήρχε προϊόν, υπήρχε δουλειά, υπήρχαν γνωστά ονόματα, υπήρχε μέχρι και software που για την εποχή του ήταν μπροστά. Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Πώς γίνεται μια εταιρεία που φαινόταν να έχει όλα τα σωστά υλικά να αρχίσει να μπάζει νερά από παντού; Η απάντηση έχει μέσα κακή διαχείριση, λάθος αποφάσεις, λεφτά που έπρεπε να μπουν αλλά δεν έμπαιναν ποτέ και εκείνο το κλασικό ελληνικό επιχειρηματικό σπορ που λέγεται «θα σε πληρώσω με επιταγή, κάποια στιγμή, κάπως, κάπου».
Ο Γιώργος μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια για όσα δεν έκαναν σωστά. Για το ότι και οι δύο συνέταιροι είχαν πάνω κάτω τα ίδια skills και τις ίδιες αδυναμίες. Για το ότι δεν κυνηγούσαν τις πληρωμές όπως έπρεπε. Για το ότι η επιχείρηση μπορούσε να είναι κερδοφόρα αλλά η διαχείριση ήταν, όπως λέει και ο ίδιος, «για τα μπάζα». Και κάπου ανάμεσα σε software, πελάτες, προμήθειες, άδεια ταμεία και αποφάσεις στον αέρα, έρχεται ο λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός δεν έρχεται ποτέ με ευγένεια. Έρχεται με χρέη, πίεση και εκείνο το ωραίο συναίσθημα που λέει «μάλλον το Excel έπρεπε να το ανοίγουμε λίγο πιο συχνά».
Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο δράμα. Γιατί εδώ μιλάμε για Fathers Tales και ακόμα και οι ιστορίες τρόμου έχουν κάτι από αυτοσαρκασμό, αμηχανία και εκείνο το γέλιο που βγαίνει όταν λες «δεν γίνεται, αυτό όντως το κάναμε». Θα ακούσεις για ξενύχτια μέχρι το πρωί, για πελάτες που χρωστούσαν και κανείς δεν τους κυνηγούσε, για συμφωνίες που έγιναν στον αέρα και έμειναν στο ράφι μαζί με servers και software, και για τη μαγική στιγμή που ο επιχειρηματίας συνειδητοποιεί ότι η λέξη «ευελιξία» κάποιες φορές σημαίνει απλώς ότι πανικοβάλλεσαι σε περισσότερες κατευθύνσεις.
Και μετά έρχεται το ζουμί του επεισοδίιου. Ο Γιώργος έφυγε από την εταιρεία με προσωπικά χρέη πάνω από 20.000 ευρώ, με άδειο ταμείο, αλλά και με 30.000 ευρώ να χρωστούν στην εταιρεία. Και όμως, αντί αυτή η ιστορία να είναι ένα μνημόσυνο για μια αποτυχημένη προσπάθεια, είναι ένα πολύ δυνατό μάθημα για το τι μαθαίνεις όταν πέφτεις βαθιά και αναγκάζεσαι να κολυμπήσεις. Γιατί μερικές φορές το πιο ακριβό πανεπιστήμιο είναι και το πιο χρήσιμο.
Αν έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις δική σου δουλειά, αν έχεις συνέταιρο, αν έχεις πελάτες που «θα πληρώσουν την άλλη εβδομάδα», αν πιστεύεις ότι η επιχειρηματικότητα είναι μόνο freedom, laptop και ωραία quotes στο internet, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Και αν δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, πάλι είναι για σένα, γιατί είναι από εκείνες τις ιστορίες που τις ακούς και λες «ευτυχώς που το έπαθε άλλος και μπορώ να μάθω χωρίς να χρωστάω εγώ 20 χιλιάρικα».
